Budownictwo

Wyróżniamy trzy rodzaje więźby: więźba krokwiowo-kleszczowa, więźba krokwiowa, więźba krokwiowo-jętkowa. Najprostszą konstrukcją dachu jest więźba krokwiowa. Jest ona stosowana, podczas gdy odległość między ścianami zewnętrznymi nie przekracza 7 metrów. Wykonanie takiej więźby polega na tym, że para krokwi zostanie połączona ze sobą w kalenicy. Krokwie są rozstawione co 80-120cm i mają długość 4,5-6,0 metrów. Dolna część krokwi jest mocowana do murłaty, czyli do belki, która została przymocowana do stropu. Wykonanie tej części więźby wiąże się z dużą odpowiedzialnością ze strony cieśli. Od niego zależy stabilność dachu i bezpieczeństwo. Przy dzisiejszych prognozach pogody, lokalnie występujących trąbach powietrznych dużo zależy od staranności wykonania dachu. Wykonanie więźby dachowej na domu, którego ściany zewnętrzne znajdują się w odległości większej niż 7metrów, wymaga się zastosowania innej metody. Możliwe jest zastosowanie więźby krokwiowej, jednak przy tak dużych rozpiętościach ścian, trzeba by było zastosować krokwie o dużych przekrojach. Byłoby to rozwiązanie bardzo nieekonomiczne. Dlatego stosuje się więźbę krokwiowo-jętkową. Metod ta tylko w niewielkim stopniu różni się od więźby krokwiowej. Każda para krokwi w połowie swojej długości rozparta zostaje poziomom belką, która została nazwana jętką. Taka metoda może być stosowana nawet na budynkach, które mają rozpiętość ścian zewnętrznych 11metrów. W tym przypadku obciążenia są przekazywane na ściany zewnętrzne. Całkowicie odmienną w budowie jest więźba płatwiowo-kleszczowa. Krokwie są mocowane dodatkowo na płatwiach górnych, które podpierane są słupami. Słupy te stoją bezpośrednio na stropie lub na płatwiach stopowych. Cała konstrukcja usztywniana jest poziomo kleszczami. Są one mocowane do krokwi. Przy tego typu więźby dachowej obciążenie przekazywane jest na strop.